Toeval – Deel I

Onderweg naar de avondwinkel om nog iets te eten te vinden, zag ik even verderop de buurvrouw van om de hoek, herkenbaar aan haar silhouet en haar loopje. Bij de uitstalling van groente en fruit opende het oogcontact onze ontmoeting. Alhoewel in alle eenvoud, maakte het toeval onze ontmoeting een niet te onderschatten moment. Eentje waarin alle ruimte was voor verrassing. Er was immers geen intentie, geen plan en geen verwachting.

Eerder die dag begroette ik tijdens een afspraak met een uitgestoken hand en lach een ontwerper die ik de afgelopen jaren al herhaaldelijk een opdracht toevertrouwde. Iemand met goede vaardigheden. Misschien niet zozeer conceptueel, maar wel productief. Twee weken eerder was de afspraak al gepland met een datum, een tijd en een locatie. We wisten allebei waarover het zou gaan. Er waren prestaties en geld mee gemoeid en ik moest een auto gebruiken om de afstand te overbruggen. De interactie was geregisseerd, wat formeel, doelgerichter. Vooraf maakte ik een keuze voor casual kleding en leren schoenen.

’s Avonds bij de avondwinkel, was er een lichte aanraking en een vorm van vrede of misschien zelfs wat blijdschap in de wederzijdse herkenning. Ik droeg een oude jeans en een paar sneakers. Onderweg naar huis liepen we een stukje met elkaar mee en ik vroeg mij hardop af wat het verschil was tussen de toevallige ontmoeting die avond en de geplande ontmoeting van die middag daarvoor.

Geplande ontmoetingen vergen organisatie en scheppen verwachtingen. Er is ander gedrag, er zijn belangen en doelen. In de ongeplande ontmoeting is ruimte voor de lichtheid van het bestaan. Er is ruimte voor de mens, om er te kunnen zijn, zoals je bent. Die toevallige ontmoetingen zijn veel diverser en geven een gevoel van gemeenschap. Er is een intrinsieker bestaan en een verdiept persoonlijk contact.

In het werkdagelijkse leven is de buurvrouw manager van een consumentenproduct bij een multinational. Haar besef van het verschil tussen de geplande/uitgevoerde en de toevallige/geleefde ontmoeting onderkende ze door te vertellen dat in haar wereld alles is gericht op het triggeren van het gelukshormoon dopamine in het lichaam van die ene consument. De beelden, geluiden, woordkeuze; wanneer het een geluksgevoel kan triggeren ontstaat er een ‘ooh-dat-wil-ik-ook’ gevoel richting het product. Het bevredigen van die behoefte stuwt omzet en vergroot de loyaliteit naar de merknaam.

Thuis vroeg ik mij bij mijn vrouw hardop af of de toevallige ontmoeting misschien ook dopamine in mij losmaakte? Samen in bed met mijn vrouw voelde ik mij goed. Thuis. Ook al was het donker, ik voelde mij gezien. Terwijl ik in slaap val, weet ik dat ik besta.