Toeval – Deel III

Internet is niet alleen maar slecht. Ik kan supersnel communiceren, samenwerken met anderen en zoekmachines en AI geven mij krachtige tools die toegang geven tot kennis. Bovendien zijn er online gemeenschappen waarin mensen voor mij relevante data delen. Ik hou bijvoorbeeld van zeezeilen en krijg informatie over routes via social media groepen. Ik volg colleges online en ik kan online checken dat de boeken en blogs die ik schrijf, ook een beetje kloppen.

Online vind ik vrijwel alles wat mijn hartje begeert. Terwijl ik gek genoeg steeds minder mensen ontmoet. De buurvrouw? Die heb ik al weken, misschien wel maanden niet meer gezien. Zou ze nog leven? Gemeenschap is iets dat leven geeft. Daarom lijkt me een online community een misverstand. Die term is een oxymoron, een taalkundige stijlfiguur waarin twee woorden elkaar tegenspreken, zoals: oorverdovend of georganiseerde chaos. De letterlijke vertaling van ‘oxymoron’ betekent: scherpzinnige domheid.

Online Community betekent: gemeenschap via het internet. Maar, die gemeenschap bestaat niet, omdat er geen verdiepende relaties zijn. Er is wel verdiepend contact mogelijk, maar de relatie is te vluchtig, ongeschikt voor persoonlijke verbinding. Juist diepe en lange relaties zijn nodig voor vorming en ontwikkeling van iemands persoonlijkheid. Gemeenschap gaat niet over persoonlijke ontwikkeling, maar om ontwikkeling van een persoonlijkheid.

Nieuwe generaties ervaren steeds meer eenzaamheid. Eenzaamheid bij jongeren is soms groter dan eenzaamheid bij ouderen. Een PB via social media vervangt de flirt. Verliefdheid die begint met swipen leidt tot een relatie op basis van voorwaarden, terwijl liefde bestaat bij de gratie van onvoorwaardelijkheid. Waar blijft dan de ruimte waarin jij dat eindeloze gevoel hebt dat je bestaat? Dat je er kunt zijn zoals je bent en niet hoeft te veranderen in iets dat je niet bent?

Het idee dat de technologische vooruitgang iets goeds voor mensen is noemde Paus Fransciscus een complete leugen. Het verlies van toevallige en spontane ontmoetingen in de gemeenschap waarin jij leeft, is tragisch. De wachtrij voor een psycholoog of een psychiater loopt soms op tot meer dan een half jaar, terwijl de mentale gezondheid onder de mensen alleen maar afneemt.

Liefde is niet wiskundig verklaarbaar: wanneer je het deelt wordt het meer. Jouw mentale gezondheid hangt af van sociale verbondenheid met je ouders, broers, zussen, familie, vrouw, vrienden en de gemeenschap waarin je tot leven komt. Liefde en vriendschap komen tot leven in de ontmoetingen. Liefde verlangt wederkerigheid: andere mensen hebben jou net zo hard nodig. Zet je hart open, ervaar vriendschap en ervaar liefde door het te ontvangen en te delen, dan weet je dat je bestaat.